Let’s scoope – คลังสยอง ขวัญลงหลุม แง้มฝาโลงน่าสะพรึงของ Junji Ito

6088

Let’s scoope by มิกังซัง จาก Let’s Magazine ฉบับที่ 10 ประจำเดือน กรกฎาคม 2008

ความต้องการขั้นพื้นฐานของมนุษย์ อันดับที่หนึ่ง อาหาร อันดับที่สอง ความปลอดภัย อันดับที่สาม ความรัก อันดับที่สี่ การยอมรับจากสังคม อันดับที่ห้า ความต้องการที่แท้จริงในชีวิต

แต่ถ้าเกิดเรามีทั้งหมดนี้แล้ว ยังรู้สึกว่าชีวิตขาดอะไรไปอีกล่ะ

ท้องอิ่ม มีบ้านอยู่ มีเพื่อนเล่น มีงานทำ มีเงินใช้ มันอาจเป็นโลกที่สงบสุขเกินไป…ก็ได้

บางที สิ่งที่คุณต้องการจริงๆ อาจเป็นใครสักคน ที่จะพาออกจากเขตแดนอันปลอดภัยชั่วขณะ ไปสู่โลกแห่งความลึกลับสุดสยอง สัตว์ประหลาดที่สูบกินเนื้อมนุษย์ คนเพี้ยนพิลึกจิตป่วย โรคระบาดชวนขนหัวลุก เมืองทั้งเมืองที่กลายเป็นบ้า

ขอต้อนรับสู่ด้านมืดในใจเราทุกคน…

ขอต้อนรับสู่โลกของ จุนจิ อิโต

หึๆๆๆๆๆ

———————————————————————————————————————-

Junji Ito ดาวมฤตยูแห่งวงการการ์ตูน

จุนจิ อิโต นักเขียนการ์ตูนญี่ปุ่นแนวสยองขวัญชั้นเซียน ที่คอการ์ตูนเมืองไทยแทบไม่มีใครไม่รู้จัก เกิดที่เมืองกิฟุในปี 1963 เริ่มหัดวาดการ์ตูนตั้งแต่เด็กตามพี่สาว และนักเขียนในดวงใจอย่าง คาซุโอะ ยูเมซุ โดยฝักใฝ่ในการ์ตูนโลกมืดด้วยตัวเอง พอโตขึ้นก็ไปร่ำเรียนด้านทันตกรรม แต่ก็ยังไม่ทิ้งงานอดิเรกแสนรักอย่างการวาดการ์ตูน

ในปี 1986 การ์ตูนเรื่อง Tomie ของจุนจิก็ชนะรางวัล Umezu prize ซึ่งเป็นรางวัลสำหรับการ์ตูนสยองขวัญของนักเขียนขวัญใจนั่นเอง Tomie ได้ลงตีพิมพ์ในหนังสือการ์ตูนรายเดือน Nemuki’s Halloween Monthly ถือเป็นงานเปิดตัวของจุนจิ แต่เขาก็ยังคงทำงานเป็นหมอฟันร่วมกับการเขียนการ์ตูนต่อไปอีกหลายปี จนเห็นว่าเหยียบเรือสองแคมตลอดไปไม่รุ่งแน่ๆ จุนจิจึงตัดสินใจเลือกการ์ตูนเป็นอาชีพหลัก

ในยุค’90 ซึ่งเป็นช่วงที่การ์ตูนสยองขวัญเฟื่องฟูในญี่ปุ่น จุนจิก็มีผลงานตีพิมพ์ในแมกกาซีนหลายเล่ม รวมถึงเรื่อง Uzumaki (1998) และ Gyo (2001) ในหนังสือการ์ตูนรายสัปดาห์ Big Comic Spirits Weekly ล่าสุดการ์ตูนของเขาถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์หลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็น ซีรีย์เด็ดอย่าง Tomie, Uzumaki, และคอลเลคชั่นรวมเรื่องสั้นสั่นประสาทที่ถูกนำไปทำเป็นภาพยนตร์ฉายทางทีวี

อันที่จริงในประเทศญี่ปุ่นเองแล้ว จุนจิ อิโต ไม่ถือเป็นนักเขียนชื่อดังในกระแสหลักเท่าใดนัก Gyo ผลงานล่าสุดของเขาก็ถูกจัดวางเป็นเรื่องที่สองรองจากสุดท้ายใน Spirits Comic ที่มีทั้งหมด 300 หน้า การ์ตูนรวมเรื่องสั้นของเขาก็มีวางขายเฉพาะในร้านค้าบางแห่งหรือต้องสั่งซื้อทางไปรษณีย์เท่านั้น และคนญี่ปุ่นส่วนใหญ่ก็ไม่รู้จักภาพยนตร์ที่สร้างจากการ์ตูนของเขา แต่ในประเทศแถบตะวันตกหรือแม้แต่เมืองไทย ชื่อเสียงของ จุนจิ อิโต ถือเป็นดั่งสัญลักษณ์รูปหัวกะโหลกไขว้เลยทีเดียว (ความสยองที่มาพร้อมกับการ์ตูนเถื่อน?) เพราะถ้าใครชอบถูกกระตุกขวัญแรงๆ แล้วล่ะก็ เปิดหน้าต่อไปได้เลย

———————————————————————————————————————-

เวทีฉาบสีเลือด รวมเรื่องเด่นในคลังสยอง

Tomie …สวย สยิว สยอง

ซีรีย์ที่ให้กำเนิดเจ้าแม่แห่งวงการ โทมิเอะ สาวสวยพิสดารผู้ไม่มีวันตายไปจากใจและตายไปจริงๆ เพราะเธอแตกตัวได้! เรื่องราวของสาวสวยน่าสะพรึงที่ดึงดูดใจหนุ่มๆ ตั้งแต่ลูกเล็กเด็กแดงยันคนแก่ใกล้ลงโลง ให้ลุ่มหลงในความงามของเธอ จนอยากจะฆ่าหั่นศพเธอ แต่สุดท้ายโทมิเอะคนใหม่ก็จะเกิดขึ้นมาจากชิ้นส่วนอวัยวะของเธอที่หลงเหลืออยู่ หลายครั้งก็มาในรูปลักษณ์น่าขนพองสยองเกล้า แต่สุดท้าย โทมิเอะจะกลับมาเป็นสาวสวยสุดเซ็กซี่ ที่พร้อมจะหลอกล่อให้ชายคนต่อไปมาฆ่าสยองเธออีก…ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เกร็ดกระเจิงขวัญ – ว่ากันว่า ผลงานเด่นเรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจส่วนหนึ่งมาจากการที่เพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมต้นของจุนจิ ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต และเขาคิดว่ามันอาจจะไม่แปลกนัก หากเธอยังมาเรียนในวันต่อไป ?!

Uzumaki …ก้นหอยมรณะ

คิริเอะและแฟนหนุ่มชูอิจิ เริ่มรู้สึกได้ว่าเมืองที่พวกเขาอาศัยอยู่กำลังถูกครอบงำด้วยคำสาปของก้นหอย มันเริ่มอย่างช้าๆ จากความคลั่งใคล้ในก้นหอย จนถึงขั้นหมกมุ่นและทำให้พ่อของคิริเอะต้องตายอย่างพิสดารพันลึก จากนั้นดูเหมือนว่าคำสาปก้นหอยจะแพร่สะพัดอย่างรวดเร็ว นักเรียนผมยาวในชั้นมีผมม้วนวนเป็นก้นหอยลอยเด่นเป็นสง่า หนุ่มสาวคนรักตายไปด้วยกันในสภาพตัวบิดพันเป็นเกลียว มนุษย์ที่กลายสภาพเป็นหอยทาก เมื่อคำสาปร้ายแรงขึ้นเรื่อยๆ เมืองทั้งเมืองก็กลายสภาพเป็นก้นหอยมรณะ

เกร็ดกระเจิงขวัญ –  เป็นเรื่องที่แสดงให้เห็นวิธีการทำงานแบบคิดจากภาพของจุนจิเป็นอย่างดี เขาเริ่มต้นจากความสนใจในบ้านห้องแถวแบบญี่ปุ่นสมัยก่อน ซึ่งอาจทำให้เพื่อนบ้านที่อยู่ติดกันทะเลาะกันได้ด้วยความอึดอัดคับแคบ เขาลองจินตนาการบ้านห้องแถวให้ยาวขึ้นๆ จนกระทั่งมันมีรูปร่างเหมือนก้นหอยตามยาจุดกันยุงที่เขาเห็น จากนั้นจึงพัฒนาเรื่องต่อยอดขึ้นมาเป็นซีรีย์เรื่องนี้

Gyo …นรกจากท้องทะเล

จู่ๆ ปลามีขาที่โชยกลิ่นเหม็นแห่งความตายตลบก็คืบคลานขึ้นฝั่งโอกินาวาอย่างรวดเร็ว มันไล่ตามสองหนุ่มสาว ทาดาชิและคาโอริ ให้หนีเข้าสู่โตเกียว ไม่นานคาโอริก็ล้มป่วยจากการติดเชื้อจากแผลที่โดนปลามีขาทำร้าย และเธอเริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของร่างกาย ไม่ช้าความจริงที่น่าสะพรึงก็ปรากฏ ว่าปลามีขาเหล่านั้นคือเครื่องจักรกลที่เคลื่อนไหวด้วยแรงดันจากซากศพมนุษย์ และคาโอริกำลังจะเป็นหนึ่งในนั้น

เกร็ดกระเจิงขวัญ – จุนจิเคยพูดไว้อีกเช่นกันว่า การทำการ์ตูนสยองขวัญให้น่ากลัวเท่ากับหนังนั้นยาก เพราะหนังสือไม่มีเสียง ฉากช็อคทั้งหลายจึงไม่แรงเท่ากับหนัง ผมเลยต้องวาดให้มันน่ากลัวเต็มขั้นไปเลยอย่างเช่นเรื่องนี้ที่เราแทบจะได้กลิ่นเหม็นโชยออกมาระหว่างอ่านเลยทีเดียว

Souichi’s Diary … บันทึกเด็กเปรต

โซอิจิเป็นเด็กชายวัยประถมสุดเพี้ยน แกะดำแห่งครอบครัวซึอิจิ เขาคลั่งไคล้ในเรื่องลึกลับและศาสตร์มืด ชอบเอาตะปูตัวยาวมาใส่ไว้ระหว่างเหงือก เพื่อนำมาตอกใส่ตุ๊กตาหุ่นฟาง ตัวแทนคนที่เขาอยากสาปแช่งได้ทุกเมื่อ คนในบ้านเอือมระอากับพฤติกรรมประหลาดของเขา โดยเฉพาะพี่ชายคนโตสุดหล่อ โคอิจิ ที่ดูภายนอกเหมือนจะตรงข้ามกับโซอิจิไปซะทุกอย่าง และต้องคอยรับมือกับการเล่นสกปรกของน้องชายพิลึกคนนี้เสมอ

เกร็ดกระเจิงขวัญ – นี่คืออีกเรื่องที่ตอกย้ำว่า จุนจิมีอารมณ์ขันที่ร้ายกาจแค่ไหน เป็นซีรีย์ที่มีความฮาเบาสมองและแหวะน้อยกว่า Tomie เหมาะสำหรับมือใหม่หัดอ่าน

Hellstar Remina …ดาวมฤตยู เรมินา

หลังจากที่เพิ่งค้นพบดาวดวงใหม่ได้ไม่นาน ทั่วโลกก็ต้องแตกตื่นเมื่อเห็นว่า ดาวซึ่งถูกตั้งชื่อตามลูกสาวของศาสตราจารย์ผู้ค้นพบว่า เรมินา นั้น กำลังพุ่งตรงมาสู่โลกด้วยความเร็วเหลือเชื่อ และมันมีพลังอำนาจประหลาดราวกับดวงตาที่จ้องมองมาเขม็ง ด้วยความหวาดกลัวการทำลายล้างของดวงดาว ฝูงชนจึงโยนความผิดให้กับ เรมินา สาวสวยเจ้าของชื่อและศาสตราจารย์พ่อของเธอ ขณะที่โลกใกล้จะถึงกาลอวสานอันโหดร้าย จิตใจของผู้คนบนโลกก็บ้าคลั่งไม่แพ้กัน

เกร็ดกระเจิงขวัญ – ซีรีย์แนวไซไฟที่ความหลอนไม่ได้มาจากความน่าสะพรึงนอกโลกเท่านั้น แต่จุนจิยังทำให้เราเห็นว่า จิตใจด้านมืดของมนุษย์นั้นก็น่ากลัวไม่แพ้กันเลย

Mimi’s Ghost Story …หลอนจากอดีต

ซีรีย์ที่ตีพิมพ์ในหนังสือ Comic Flapper (ปัจจุบันถูกแปลและตีพิมพ์โดยสยามอินเตอร์คอมิกส์ไปแล้ว) มีตัวเอกเป็นสาวสวยแสนซวยนาม มิมิ ผู้ต้องเผชิญกับเรื่องราวสยองขวัญสารพัดในบรรดาเรื่องสั้น 7 ตอน

เกร็ดกระเจิงขวัญ – ต้นฉบับของเรื่องนี้มาจากหนังสือชื่อ Bag of Ears ซึ่งเป็นการรวบรวมตำนานปรัมปราในสมัยเอโดะโดยซามูไรผู้ออกตระเวณไปทั่วประเทศญี่ปุ่น และในยุค’90 มันก็ถูกรวบรวมอีกครั้งเป็นนิทานพื้นบ้านเวอร์ชั่นสมัยใหม่ทั้งสิ้น 199 เรื่อง ซึ่งถูกนำมาดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ฉายทางทีวี ก่อนที่จุนจิจะนำมาดัดแปลงเป็นหนังสือการ์ตูนในท้ายที่สุด

———————————————————————————————————————-

ตัวอย่างเรื่องสั้นขวัญกระเด็น

นอกจากซีรีย์เด็ดๆ แล้ว จุนจิยังมีผลงานเรื่องสั้นมากมายรวมได้เป็นคอลเลคชั่น และนี่คือส่วนหนึ่งที่เราภูมิใจเสนอความหลอนอันแสนบรรเจิด

The Enigma of the Amigara Fault …โพรงมรณะ

เมื่อเกิดแผ่นดินไหวขึ้น ก็มีการค้นพบหน้าผาที่มีโพรงรูปร่างเหมือนคนเจาะเป็นรูอยู่มากมาย นักท่องเที่ยวจำนวนมากเดินทางมาชมความอัศจรรย์นี้ จนกระทั่งพวกเขาเริ่มพบโพรงที่เหมาะเจาะกับตัวเอง แล้วแต่ละคนก็ทนต่อความเย้ายวนไม่ไหว ต้องเดินเข้าไปในนั้นเพื่อเผชิญหน้ากับความตายสุดพิลึกพิลั่น เรื่องสั้นนี้เป็นตอนแถมอยู่ในท้ายเล่มสองของ Gyo

The Hanging Balloons …หัวลูกโป่ง

จู่ๆ ก็มีลูกโป่งยักษ์หัวมนุษย์ลอยเท้งเต้งอยู่เต็มเมือง มันมีหน้าตาเหมือนกับชาวเมืองบางคน และหากมันหาคนที่เป็นหน้าเหมือนกับมันพบ พวกเขาจะต้องถูกรัดคอด้วยสายลูกโป่งนั่นเอง เรื่องสั้นชุดนี้อยู่ในรวมเรื่องสั้นเล่ม The Face Burglar

Blood Bubble Bushes …ผลเลือดสยอง

หมู่บ้านที่ไร้ร้างผู้คน เก็บงำความสยองเอาไว้เบื้องหลัง เมื่อมีแวมไพร์คอยเปลี่ยนสภาพคนให้กลายเป็นต้นไม้เลือด ที่จะสูบเลือดของคนผู้นั้นไปออกดอกเป็นผลเลือดเมล็ดงามน่ากิน ทั้งที่คนผู้นั้นยังมีชีวิตอยู่ และยังดึงดูดให้คนที่เหลืออยู่อยากลิ้มชิมรสผลเลือดเหล่านี้อีกด้วย เรื่องสั้นนี้อยู่ในหนังสือรวมเล่มชื่อเดียวกัน

Long Dream …ฝันผวา

ชายผู้หนึ่งเริ่มรู้สึกว่า เขามีความฝันที่ยาวนานเกินไป แต่ไม่มีใครเชื่อ และแล้วเขาก็เริ่มฝันยาวนานขึ้นเรื่อยๆ จนเขาไม่อาจรู้อีกต่อไปว่าอะไรคือความฝันและอะไรคือความจริง ในความฝันนั้นเวลา 1 ปีผ่านไปเร็วชั่ววินาที ร่างกายของเขาค่อยๆ บิดเบี้ยวไปตามความฝันอันยาวนาน และความฝันอันทารุณก็ยังคงยาวขึ้นเรื่อยๆ ไม่สิ้นสุด เรื่องสั้นนี้ถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ทางทีวีมาแล้ว

———————————————————————————————————————-

ความตายสุดพิสดารแบบจุนจิ

ตายแบบปีนเกลียว

ตายแบบดักแด้รังไหม

ตายแบบไม่ต้องฝัง

ตายแบบอุ่นหนาฝาคั่ง

———————————————————————————————————————-

ตัวละครที่ลืมไม่ลงของจุนจิ

นางแบบท็อปโมเดลของโลก?!                             เมื่อรวมกับโซอิจิ                 ก็กลายเป็นนี่…

———————————————————————————————————————-

ใต้โลงผุยังมีหนอนเน่าครูแห่งโลกมืดของจุนจิ

อัจฉริยะไม่ได้เป็นแต่กำเนิดฉันใด จินตนาการสุดสยองก็คงต้องมีที่มาฉันนั้น หนึ่งในแรงบันดาลใจสำคัญของจุนจิ ชคือนักเขียนในดวงใจของเขา คาซูโอะ ยูเมซุ ซึ่งจุนจิได้รู้จักผลงานของเขาครั้งแรกจากหนังสือการ์ตูนที่พี่สาวซื้อมานั่นเอง

คาซูโอะ ยูเมซุ ผู้เป็นเจ้าพ่อแห่งวงการการ์ตูนสยองขวัญคนหนี่งของญี่ปุ่นก็ว่าได้ เริ่มฉายแววนักวาดมาตั้งแต่เด็ก เขามีผลงานการ์ตูนตีพิมพ์เล่มแรกสมัยยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย และเมื่อเรียนจบก็ทำงานเป็นนักวาดการ์ตูนอาชีพทันที หลังจากย้ายถิ่นฐานไปโตเกียวในปี 1962 ยูเมซุก็เริ่มสร้างชื่อเสียงจากการ์ตูนแนวสยองขวัญสั่นประสาทที่มีรายละเอียดสูง งานของเขาตีพิมพ์ทั้งในหนังสือแนวเขย่าขวัญ, ไซไฟ ไปจนถึงตลก เพราะผลงานที่มีความหลากหลายและเปี่ยมจินตนาการนั่นเอง

ผลงานเรื่องเยี่ยมของยูเมซุได้แก่ The Drifting Classroom เรื่องราวของนักเรียนชั้นประถมที่ต้องเผชิญหายนะ เมื่อแผ่นดินไหวทำให้โรงเรียนทั้งหลังถูกพัดพาข้ามมิติไปอยู่ในกลางทะเลทรายในอนาคตอันไกลโพ้น นำมาซึ่งความตายและการดิ้นรนให้อยู่รอด การ์ตูนเรื่องนี้ได้รับรางวัล Shogakukan ปี 1975 และถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ด้วย

นอกจากนี้ยังมีเรื่อง Orichi (Blood) ที่ว่าด้วยความสัมพันธ์ของสองพี่น้องแห่งตระกูลร่ำรวย คาซุสะ ผู้พี่เป็นเด็กหญิงที่เพียบพร้อม จนทำให้น้องสาว ลิซ่า รู้สึกอิจฉาจนถึงขั้นคลั่งแค้น แต่ความเป็นไปของทั้งคู่ยังอยู่ในสายตาสาวลึกลับอีกนาง นั่นคือ โอโรชิ ผู้ไม่มีวันแก่ชรา และจะนอนหลับเพียงครั้งเดียวในรอบร้อยปี การ์ตูนสยองขวัญแนวโกธิคที่สะท้อนด้านมืดของมนุษย์ เป็นสิ่งที่จุนจินำมาใช้บ่อยๆในผลงานของเขาเช่นเดียวกัน

นอกจากวาดการ์ตูนสยองได้ร้ายกาจถูกใจคนแล้ว อาจารย์ยูเมซุยังเล่นดนตรี มีวงเป็นของตัวเอง ทั้งแต่งทั้งเต้นและออกอัลบั้มชื่อ ‘อัลบั้มในความมืด’ มาประดับวงการอีกต่างหาก แถมยังเคยเป็นกำกับบ้านผีสิงในสวนสนุกที่โตเกียวด้วยนะ

———————————————————————————————————————-

Horror Tips !! เคล็ดลับความสะพรึงจากปากคำจุนจิ

  • “ผมชอบเขียนเรื่องที่ความสยองซุกซ่อนอยู่ในบรรยากาศแสนธรรมดา ค่อยๆโผล่ออกมาทีละนิด จนความสะพรึงนั้นกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน แล้วในที่สุดโลกของตัวละครจึงถูกกลืนกินอย่างสมบูรณ์ด้วยความน่ากลัวที่สิ้นหวัง”
  • “ผมตั้งใจอยู่เสมอว่าจะวาดการ์ตูนสยอง เพราะงั้นผมไม่เคยหยุดคิดหรอกว่าสิ่งที่จะเขียนมันน่ากลัวเกินไปหรือเปล่า”
  • “บอกตรงๆ ผมไม่ค่อยคิดถึงคนอ่านหรอก ถ้าผมชอบทำอะไร ผมก็ทำ”

———————————————————————————————————————-

อ้างอิง

 

Shares
"น้ำค้างยามเช้า กับเหล้าครึ่งกลม"