แก๊งของคุณเป็นแบบไหน ใครเป็นโนบิตะ ใครเป็นไจแอนท์ กับสูตรการสร้างกลุ่มแก๊งในการ์ตูน!

“การสร้างกลุ่มแก๊งหรือคาแรคเตอร์ต่างๆ ก็เหมือนตัวแทนของการเปรียบเทียบคนอ่านไปยังตัวละคร หากเรามีแก๊งเพื่อน เราก็คงเคยคิดอะไรเล่นๆ อย่างคนนี้เหมือนตัวนั้น คนนั้นเหมือนตัวนี้”

บทความโดย แมมไมค์ละกันครับรอบนี้

สวัสดี สะวีดัด ทุกท่านครับ วันนี้มาพบกันอีกแล้ว คราวนี้เราจะพูดถึงเรื่องกลุ่มแก๊งเพื่อนๆ ในการ์ตูนกัน ว่าจริงๆ แล้วการจะมีกลุ่มที่ดีงามตามสูตรเนี่ย มันจำเป็นต้องอาศัยคาแรคเตอร์แบบใดบ้าง ? เพื่อการสอดรับและเกื้อกูลกันออกมาเป็นกลุ่มที่มีเสน่ห์และความครบถ้วนกระบวนท่าตามที่เราเห็นๆ กันนั่นเอง

แต่ก็ต้องบอกกันก่อนว่านี่ไม่ใช่สูตรหลักตายตัว เป็นเพียงข้อสังเกตที่เราสังเกตกันสนุกๆ เท่านั้นนะครับ เผื่อจะเป็นแนวทางให้เพื่อนๆ ที่อยากเล่าเรื่องเกี่ยวกับกลุ่มแก๊งได้แนวทางในการสร้างสรรค์คาแรคเตอร์ได้นั่นเองฮะ

เรามาเริ่มด้วยจุดตั้งต้นของกลุ่มแก๊งก่อน นั่นก็คือหัวหน้ากลุ่ม aka. หรือ พระเอกนั่นเอง


พระเอก

“มักจะเป็นคนที่ไม่ได้สมบูรณ์แบบ มีปัญหาที่มีอารมณ์ร่วมได้ง่าย เช่นหัวทึบ ซื่อบื้อ เป็นแกนกลางของกลุ่มแก๊งที่บางทีอาจจะไม่ได้จำเป็นต้องมีความเป็นผู้นำก็ได้”

พระเอกนั้นมีหลากหลายสไตล์ แต่ส่วนมากจะไม่ใช่ตัวละครที่เท่มากนัก มักจะเป็นคนที่ไม่ได้สมบูรณ์แบบ มีปัญหาที่มีอารมณ์ร่วมได้ง่าย เช่นหัวทึบ ซื่อบื้อ เป็นแกนกลางของกลุ่มแก๊งที่บางทีอาจจะไม่ได้จำเป็นต้องมีความเป็นผู้นำก็ได้ แถมอาจจะเป็นตัวปัญหาที่พาเพื่อนๆ ไปตกระกำลำบากได้ด้วยซะอีก

แต่ก็เป็นตัวหลักที่เนื้อเรื่องจะหมุนรอบตัวเขา โดยเพื่อนจะคอยซัพพอร์ต หรือบางทีหากตัวเพื่อนมีเสน่ห์มากพอ ก็จะเป็นตัวละครที่ช่วยขยายเรื่องราวออกไปอีกต่อนึง แต่ตัวละครเอกก็ยังเป็นศูนย์กลางของจักรวาลเรื่องเล่าและกลุ่มแก๊งอยู่ดี เพราะหากมีตัวละครเอกที่ดีแล้ว การสร้างตัวละครอื่นให้สอดรับกับคาแรคเตอร์ตัวเอกก็จะทำได้โดยง่ายนั่นเอง

ต่อมาก็คือตัวละครที่เด่นรองจากพระเอกระดับนึง หรือที่เรียกว่า พระรอง


พระรอง

“ส่วนใหญ่จะเป็นตัวละครที่เท่กว่าตัวละครเอก(อ้าว) หล่อกว่า จ๊าบกว่า”

ตัวละครพระรองนั้นส่วนใหญ่จะเป็นตัวละครที่เท่กว่าตัวละครเอก(อ้าว) หล่อกว่า จ๊าบกว่า (แถมสาวๆ ยังตามกรี๊ดอีก อิจฉาโว้ย) กลไกการทำงานของพระรองนั้นเป็นได้ทั้ง 2 ด้านคือเกื้อกูลช่วยเหลือ หรือกัดกันกับพระเอกเพื่อเป็นคู่ปรับ

ด้วยบางทีลำพังตัวละครเอกเพียงอย่างเดียวนั้นอาจจะไม่ได้มีพลังมากเพียงพอให้เราสนใจ แต่หากมีตัวละครพระรองที่ดี และเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างตัวเอกกับพระรองนั้นมีพลังมากพอ ก็จะช่วยพาสองคาแรคเตอร์นี้ไปได้ไกลเป็นแพ็คคู่ได้ดีอีกด้วย

ลองนึกถึงตอนเด็กๆ ถ้าเราต้องเลือกจองตัวละครในเรื่องตัวนึง เพื่อนๆ ก็คงอาจจะเคยจะพุ่งเป้าไปรุมจองพระรองกัน(ก็มันเท่!!!)


ตัวโจ๊ก

“เป็นสีสันที่ดีในการช่วยสลายความเครียดในเรื่องราว”

เรียกได้ว่าเป็นสิ่งที่ขาดไปไม่ได้เลยในกลุ่ม เหมือนกินโอวัลตินจืด ลืมเติมน้ำตาล การเล่าเรื่องก็เหมือนการทำอาหารให้กลมกล่อม ตัวโจ๊กก็นับเป็นสีสันที่ดีในการช่วยสลายความเครียดในเรื่องราว เป็นจุดพักผ่อนสำหรับเรื่องราวอันเข้มข้นนั่นเอง โดยบุคลิกส่วนใหญ่ก็จะออกแนวเพี้ยนๆ ดูไม่ค่อยมีพิษมีภัย เหมือนสามารถเป็นเพื่อนกับคนอ่านทุกเพศทุกวัยได้แบบสบายๆ นั่นเอง


ตัวละครหญิง

ตัวละครหญิงนั้นมีทั้งแบบที่มีผลกับเนื้อหามาก และ มีผลต่อเนื้อหาน้อย มีทั้งเป็นนางเอกและไม่เป็นนางเอก มีทั้งกัดกับพระเอกตลอดเวลาหรือแอบชอบกันและกันแบบน่ารักกรุบกริบ

แต่ดอกไม้ของเรื่องย่อมส่งผลกับเนื้อหาและภาพรวมของกลุ่ม อาจสามารถใช้เป็นสะพานเพื่อพัฒนาตัวละครเอกอีกทางนึง เช่นเป็นเหตุผลให้พระเอกต่อสู้(ฉะ…ฉันน่ะ มีคนสำคัญที่ไม่ว่ายังไงก็จะปกป้องให้ได้อยู่ จะไม่ยอมตายเด็ดขาด ฉันจะไม่ยอมให้เธอร้องไห้อีกเป็นครั้งที่ 2 หรอก! อะเฮื้อ) อะไรประมาณนี้ครับ


ตัวละครจอมพลัง

ถ้าทั้งหมดคืออเวนเจอร์ ไอหมอนี่คงเรียกได้ว่าเป็น เดอะฮัค หากมีความอ่อนโยน ความเท่ ความตลก ความเป็นผู้นำแล้ว คงจะเงียบเหงาถ้าขาดจอมพลังสุดแข็งแกร่งที่เป็นที่พึ่งให้ได้เสมอเมื่อพระเอกพลั้งพลาด หรือหากเจอศัตรูจอมพลัง ตัวละครนี้เองที่จะเป็นผู้ออกโรงจัดการแบบบ้าดีเดือด(หากเป็นเพื่อนเราก็คงเป็นคนที่ให้ไปต่อยกับเค้า ส่วนเราก็วิ่งหนี!!!)


ตัวอย่างการ์ตูนที่มีสูตรเหล่านี้

BERSERK

ค่อนข้างจะชัดเจน มี พระเอก(กัซ) พระรอง(กรีฟิส) ตัวโจ๊ก(โคลคัส) ตัวสาวๆ(แคสก้า) และตัวบ้าพลัง(พิพิน) ซึ่งจริงๆ ยังมีอีกตัวนึงที่มีอยู่ในหลายเรื่องมักจะเป็นตัวที่มีบุคลิกเป็นคนดี หน้าตาดี ดูอบอุ่นเพอร์เฟคท์ บางเรื่องก็จะจืดจางอยู่หน่อยๆ ซึ่งเราจะเรียกมันว่า คนดี หรือไอ้หล่อ อะไรประมาณนี้ ในเรื่องนี้คือ(จูโด้)

ONE PIECE

นี่ก็ชัดเจนอีกเช่นกัน มี พระเอก(ลูฟี่) พระรอง(โซโล) ตัวโจ๊ก(อุซป) ตัวสาวๆ(นามิและโรบิน) ตัวบ้าพลัง(แฟรงกี้) คนดี หรือไอ้หล่อ(ซันจิ)

DORAEMON

อันนี้อาจจะเคลือบแคลงที่จะเรียกว่าพระรองอยู่เล็กน้อย 555+ พระเอก(โนบิตะ) พระรอง(โดเรม่อน) ตัวโจ๊ก(ซูเนโอะ) ตัวสาวๆ(ชิซุกะ) ตัวบ้าพลัง(ใจแอนท์) คนดี หรือไอ้หล่อ(เดคิสุงิ)

HUNTER X HUNTER

อันนี้ขอรวบตัวสาวๆ เข้ากับไอ้หล่อเลยน่าจะได้นะครับ(ฮา) พระเอก(กอร์น) พระรอง(คิรัวร์) ตัวโจ๊ก+บ้าพลัง(เลโอลีโอ) และ คนดี หรือไอ้หล่อ+ตัวสาวๆ !!!(คุราปิก้า)


“เอาเข้าจริงๆ แก๊งเพื่อนเราก็คงไม่เหมือนแก๊งเพื่อนคนอื่น รูปแบบหรือนิสัยของพวกนั้นอาจจะไม่สำคัญเท่าความสัมพันธ์ของตัวละครที่มีให้ต่อกัน”

สุดท้ายการสร้างกลุ่มแก๊งหรือคาแรคเตอร์ต่างๆ ก็เหมือนตัวแทนของการเปรียบเทียบคนอ่านไปยังตัวละคร หากเรามีแก๊งเพื่อนเราก็คงเคยคิดอะไรเล่นๆ อย่างคนนี้เหมือนตัวนั้น คนนั้นเหมือนตัวนี้ หรือจะว่าง่ายๆ การมีคาแรคเตอร์หลายรูปแบบและชัดเจน ก็ช่วยทำให้คนอ่านหลายประเภทเข้าถึงเนื้อหาได้ง่ายมากขึ้นนั่นเอง

การโมดิฟายคาแรคเตอร์ก็สุดแท้แต่เนื้อหา ไม่ได้มีความจำเป็นใดๆ ที่แก็งเพื่อนต้องเป็นตามที่ว่ากันมาเป๊ะๆ เพราะเอาเข้าจริงๆ แก๊งเพื่อนเราก็คงไม่เหมือนแก๊งเพื่อนคนอื่น รูปแบบหรือนิสัยของพวกนั้นอาจจะไม่สำคัญเท่าความสัมพันธ์ของตัวละครมีให้ต่อกัน มิตรภาพที่สวยงาม การช่วยเหลือเกื้อกูล การทะเลาะเบาะแว้งนั้น จะเป็นสะพานเพื่อขัดเกลาและพัฒนาตัวละครให้พุ่งไปข้างหน้าและเติมโตอย่างงดงามได้นั่นเอง

แล้วพบกันใหม่คับกับเรื่องราวเกี่ยวกับศิลปะ การ์ตูน และภาพยนตร์ ที่น่าสนใจบนเว็บไซต์ Plotter ครับผม

Shares
"น้ำค้างยามเช้า กับเหล้าครึ่งกลม"